Gedaan met die ‘indrukwekkende stiltes’!

London Bridge

Ooggetuigenverslag van de islamitische gruwel

Op amper enkele maanden tijd zijn de burgers van Groot-Brittannië tot driemaal toe het slachtoffer geworden van islamitische haat en bloeddorst. In maart werden onschuldige mensen op Westminster Bridge van de weg gemaaid door een moslim; na een muziekconcert werden honderden toeschouwers vermoord en verminkt door een moslim; en gisteren (zaterdag 3 mei) reden barbaarse moslims in op wandelaars op London Bridge, waarna ze in de uitgaansbuurt lukraak mensen neerstaken en de keel over sneden, terwijl ze Allah aanriepen. De bloemen- en kaarsenverkopers doen deze dagen gouden zaken in Engeland!

Want weer zullen ze daar zijn: de idiote en laffe vredesliedjeszangers die met een kaarsje en een bloemetje in de hand de ‘slachtoffers komen gedenken’. Weer zullen ‘geschokte’ politici en media het hebben over ‘serene bijeenkomsten en indrukwekkende stiltes’. Want kijk toch eens hoe vredelievend en geweldloos wij ons laten afslachten door de islamitische seriemoordenaars die massaal onder ons zijn. Zo beschaafd en tolerant zijn wij! Gandhi predikte indertijd ook ‘geweldloos verzet’, maar wat hij beoogde was hoe dan ook verzet! Het was een daad van protest. Wij protesteren zelfs niet meer, wij gedenken alleen maar een angstwekkend toenemend aantal slachtoffers.

Om nóg meer slachtoffers te voorkomen, moeten we dan ook een bocht van 180 graden maken. Het zijn niet die ongelukkigen die ‘sereen’ moeten worden herdacht; het zijn de islamitische moordenaars van onschuldige mensen die moeten worden opgejaagd en gedood. We hebben geen ‘indrukwekkende stiltemomenten’ nodig, maar luidruchtige en woedende manifestaties, oproepen tot verzet, tot weerwraak en tot strijd tegen de haatdragende, bloeddorstige en onverdraagzame islam, waarin het martelaarschap tot de hoogste status is verheven. Toen ik, een tiental jaar geleden, in grote Iraanse steden rondliep, kon je er niet naast kijken: overal hangen reusachtige gekleurde afbeeldingen waarin de dood en verderf zaaiende ‘martelaar’ strijdend ten onder gaat. Moslims vereren hun martelaars (de terroristen van vandaag) als heiligen. De islam is in wezen dan ook een cultus van geweld en dood.

Wat mij al even kwaad maakt als de gruwelijke daden van die barbaarse islamisten, zijn de reacties van de doorsnee westerling: ‘we zullen met die aanslagen moeten leren leven’, ‘tja, het hoort er nu eenmaal bij tegenwoordig’ of ‘er is toch niks tegen te doen’, enzovoort. Er is wel degelijk iets tegen te doen! Maar dan niet met bloemetjes, kaarsjes, tekeningen en liedjes. Ik weet echt niet wat er nog méér moet gebeuren vooraleer – eindelijk! – de woede, het protest en het verzet de overhand zullen nemen, zodat we niet langer passief en onderdanig slachtoffers hoeven te gedenken, maar dat we ze actief en daadkrachtig kunnen voorkomen door potentiële daders op te sporen en uit te schakelen. Want pas dan zal de tijd rijp zijn voor maatregelen die de overheid al veel langer had moeten nemen.

De burger moet het recht krijgen zich te bewapenen met verdedigende middelen zoals pepperspray, matrakken en messen. Dat is weliswaar weinig efficiënt tegen islamitische zelfmoordenaars met bommengordels, maar bij persoonlijke aanvallen, waarbij onschuldigen worden neergestoken en de keel overgesneden, kan het wel degelijk helpen. De man die gisteren bij de slachtpartij in de Londense uitgaansbuurt zichzelf en anderen heeft trachten te verdedigen met flessen en stoelen, werd kort daarna een ‘nationale held’ genoemd. Hij heeft inderdaad het lef gehad om in zijn eentje te tonen wat verzet is. Maar wat kun je met flessen en stoelen doen tegen islamitische psychopaten?

Aangezien de politie niet overal tegelijk kan zijn, moeten er gewapende burgerwachten worden opgericht, van zorgvuldige opgeleide mensen die aanslaggevoelige plaatsen mee in het oog houden en kunnen ingrijpen waar nodig.

In Israël worden de huizen van Palestijnse terroristen na hun ‘martelaarsdood’ met de grond gelijkgemaakt. Inwonende familie of vrienden worden opgepakt en over de grens gezet. Dat zou ook hier moeten gebeuren. Want maak mij niet wijs dat de vrienden of de familie van al die barbaarse moordenaars niet, op zijn minst, op de hoogte waren of iets konden vermoeden van wat er ging gebeuren. Zij zijn, met andere woorden, medeplichtig! Het is bovendien een bijzonder efficiënt middel om, stukje bij beetje, islamitische getto’s en no-go-zones op te ruimen.

Niet alleen hun woningen moeten worden vernield om te verhinderen dat er opnieuw vijandelijke moslims in komen wonen, ook de moskee die ze bezochten moet worden gesloten en afgebroken, en de imam moet het land worden uitgezet of worden opgesloten indien er bewijzen zijn dat hij haat predikte.

De tijd van de bloemetjes, de kaarsjes en de ‘indrukwekkende stiltes’ is voorbij! Ons eigen leven en dat van onze geliefden, ja, onze hele samenleving staan op het spel. Wie zelfs dat geen reden vindt om op te staan en terug te vechten, kiest – juist door niets te doen – de kant van de islamitische vijand die talrijk onder ons is.

Welke kant kiest u?