Eredoctoraat voor medeplichtige Merkel

merkel-mit-blutigen-haenden

Al ontelbare keren werd ervoor gewaarschuwd dat er zich onder de miljoenen ‘vluchtelingen’ heel wat terroristen en jihadi bevinden. Zelfs Islamitische Staat heeft meermaals toegegeven dat het voor hen de beste en meest praktische manier is om hun aanhangers Europa binnen te krijgen. Toch vond en vindt Merkel het nog altijd niet nodig om die bedreigingen ernstig te nemen. Integendeel, onlangs herhaalde ze nog dat er geen ‘bovengrens’ komt aan het aantal asielzoekers dat ze naar Duitsland – zeg maar: naar Europa – wil halen en dat ze vastbesloten ‘haar eigen weg zal gaan, desnoods tegen alles en iedereen in’.

Bezorgde Duitsers die tijdens ontmoetingen met Merkel hun angst en bezorgdheid uitdrukten, kregen het kille antwoord dat ‘angst een slechte raadgever is’, dat de Duitsers zullen moeten leren leven in een ‘multicultureel land’ én dat de islam tot Duitsland behoort. Terwijl Merkel het in haar televisietoespraak ter gelegenheid van oudjaar 2015 had over de ‘verrijking’ die de meer dan een miljoen (overwegend islamitische) vluchtelingen voor Duitsland betekenen, werden er op het domplein in Keulen duizenden meisjes en vrouwen aangerand door gewetenloze moslims.

Sinds Merkel de Europese poorten wagenwijd heeft opengezet voor dat islamitische tuig zijn ontelbare vrouwen het slachtoffer geworden van handtastelijkheden en verkrachtingen door moslims. Sommige meisjes, zoals onlangs in Freiburg, werden na hun gewelddadige verkrachting koelbloedig vermoord en gedumpt als afval. Tijdens haar begrafenis zamelden haar ouders geld in voor de ‘arme asielzoekers’ in Freiburg. Hoe naïef kun je zijn?

De criminaliteitscijfers in Duitsland liegen er evenmin om. Jonge moslims, zelfs kinderen van amper twaalf, staan klaar om met zelf ineen geknutselde spijkerbommen en explosieven toe te slaan. Maar Merkel, die dit allemaal heeft veroorzaakt, blijkt zich er weinig of niets van aan te trekken. Het enige waarin ze als machtsbeluste vrouw is geïnteresseerd, is haar volgende ambtstermijn.

Merkel houdt vol dat een Duitsland dat ‘vluchtelingen’ uit zowat de hele wereld niet met open armen ontvangt niet háár land is. En dus verplicht ze alle Duitse burgers om zich neer te leggen bij een toekomst die met de dag akeliger en uitzichtlozer wordt. Het is trouwens niet alleen haar eigen bevolking die eronder te lijden heeft, want Merkel eíst ook dat de rest van Europa dezelfde waanzinnige politiek volgt.  Ze maakt in haar eentje schandalige afspraken met de Turkse dictator Erdogan en zet Oost-Europese landen die weigeren haar bevelen op te volgen onder druk.

Na de bijzonder bloedige, maar voorspelbare, aanslag op onschuldige bezoekers van een kerstmarkt in Berlijn is Merkel, naar eigen zeggen, in ‘diepe rouw’. Niét om de slachtoffers, want daarvoor heeft dit koppige en arrogante mens te weinig empathie in haar machtsgeile kop, maar om de weerslag die dit bloedblad zou kunnen hebben op de komende verkiezingen. Onlangs sprak ik met een Vlaming die al 35 jaar in Duitsland woont. Volgens hem heeft Merkel, zelfs na al wat ze heeft aangericht, nog altijd veel steun bij de Duitse bevolking en zou het hem niet verbazen dat ze daadwerkelijk voor een vierde ambtstermijn wordt verkozen.

Uit het verleden weten we maar al te goed dat de Duitsers inderdaad niet bepaald ‘kieskeurig’ zijn als het op hun leiders aankomt. En dat Duitsland bovendien graag een overheersende politieke rol speelt in Europa. De keuze voor de verkeerde leiders heeft al tweemaal tot een wereldcatastrofe geleid. We kunnen dus alleen maar hopen dat de Duitse kiezers ditmaal niet dezelfde historische fout maken en dat ze Merkel met haar hele aanhang massaal de rug toekeren.

Van de Europese politieke en intellectuele elite moeten we die broodnodige ommekeer in ieder geval niet verwachten. Op voorspraak van rector Rik Torfs zullen de universiteiten van Leuven en van Gent binnenkort een eredoctoraat uitreiken aan Angela Merkel, voor haar ‘humaan en vredelievend asielbeleid’.

Een eredoctoraat voor een vrouw met bloed aan haar handen, die de morele en politieke verantwoordelijkheid draagt voor het onnoembare leed dat onschuldige Duitsers én Europeanen werd aangedaan. Een vrouw die medeplichtig is aan massamoord en die, als ze ook maar een greintje zelfinzicht en medeleven zou bezitten, onmiddellijk haar ambt zou neerleggen. Zo iemand krijgt van onze Belgische universiteiten een van de hoogste onderscheidingen.

Kan het nog cynischer?