Er komen andere tijden…

donald-trump

De overwinning van Donald Trump heeft de heersende politieke elite, de leugenachtige media en zowat alle peilingsbureaus flink voor schut gezet. Het is, op korte tijd, de tweede keer dat dit gebeurt. Ook de ‘Brexit’ had blijkbaar niemand van hen zien aankomen. Het bewijst alleen maar hoe deze – voorlopig nog – machtige en arrogante elite haar eigen grote gelijk koppig naar voren blijft schuiven, terwijl ze de keuze en de stem van het volk hooghartig afdoet als ‘populistisch’ en ‘extreemrechts’. Maar, zoals de kersverse Nobelprijswinnaar Literatuur, ooit zong: ‘The Times they are a changin’.

De keuze voor Trump is een hoopvol signaal dat onze uitgeholde democratie toch nog veerkracht heeft; een teken dat het volk, dat al zo lang door zijn leiders wordt genegeerd, geminacht en zelfs tegengewerkt, wijs en volwassen genoeg is om zijn ongenoegen en woede volgens de bestaande spelregels te uiten. Moegetergde en verwaarloosde burgers kunnen hun onvrede immers maar op twee manieren kenbaar maken: in het stemhokje of met geweld. De Amerikanen hebben getoond dat ze, ondanks de weinig verheffende en soms zelfs beschamende presidentscampagne, voor het eerste kiezen.

Je hoeft niet te wachten op een ‘analyse’ van politieke ‘experts’ om nu al te weten dat een groot deel van de Amerikaanse kiezers niet in de eerste plaats vóór Trump heeft gestemd, maar tégen de heersende elite, die door Hillary Clinton wordt vertegenwoordigd. Dat heel wat artiesten en zangers zich achter Clinton, en dus ook achter het ‘establishment’, hebben geschaard, zegt veel over hoe ‘de tijden zijn veranderd’. Pop en rock zijn in de jaren ’60 ontstaan als een nooit geziene creatieve reactie tegen de heersende bovenlaag, waar ze nu zo goed als volledig deel van uitmaken. Heel wat kunstenaars en popsterren van vandaag drijven juist op die bovenlaag, waaraan ze hun rijkdom en succes ontlenen. Het feit dat de Amerikanen zich niet hebben laten misleiden door het opvoeren van stinkrijke figuren als Jennifer Lopez, Katy Perry, Stevie Wonder, Bon Jovi of zelfs ‘the Boss himself’ (Bruce Springsteen), is opnieuw een teken dat het de kiezers menens is en dat ze af willen van dit soort zichzelf verrijkende en oppermachtige elite.

De reacties in eigen land op de overwinning van Donald Trump interpreteer ik ook als een positief signaal. Wanneer een ‘mestkever’ (en ik wil hiermee niet het diertje beledigen) als Karel De Gucht zegt dat de overwinning van Trump een ‘ramp’ is voor Europa en voor de hele wereld, dan kunnen we daar eigenlijk alleen maar blij om zijn. De Gucht, symbool van de ongebreidelde neoliberale wereldeconomie, de zakkenvullerij en het niets of niemand ontziende kapitalisme, maakt zich zorgen! Niet om het welzijn van de Europese burger, maar om een politiek en economisch systeem dat de rijken nog rijker maakt en alle macht bij de politieke elite legt. De Gucht meent dat ‘Europa er helemaal alleen voor zal staan’ nu Amerika een meer nationalistische en protectionistische koers gaat varen. Wordt het geen tijd dat Europa, wil het overeind blijven ondanks zijn drang naar zelfvernietiging, eindelijk eens op eigen benen leert staan? Dat het zijn eigen grenzen gaat verdedigen, dat het met één stem – die van het volk – gaat spreken en dat het de culturele identiteit van zijn eigen inwoners opnieuw gaat erkennen én respecteren?

Als het in Amerika regent, dan druppelt het in Europa. De overwinning van Donald Trump voorspelt dan ook weinig ‘goeds’ voor wereldvreemde potentaten als Merkel, Schulz, Hollande, Juncker en consoorten, die denken dat zij de mening van het volk hooghartig naast zich neer kunnen leggen. Iemand als Merkel heeft letterlijk gezegd dat zij in de – door haarzelf veroorzaakte – vluchtelingencrisis ‘haar eigen weg wil en zal gaan’, desnoods tegen alles en iedereen in. Ook in haar onderhandelingen met een moorddadige dictator als Erdogan heeft ze alle democratische regels aan haar laars gelapt. ‘Haar eigen gang gaan’, is dat de taak van een verkozen politica?

Donald Trump heeft zich in zijn verkiezingscampagne als een olifant in een porseleinwinkel gedragen. Hij was grofgebekt en vaak onbeschoft, maar ook rechtuit en provocerend. Blijkbaar heeft dat veel kiezers er niet van weerhouden om toch voor hem te stemmen. Hoe dat komt? Trump is alles wat het hedendaagse door de elite en door de media in stand gehouden politiek-correcte denken niét is. De voorbije jaren zijn niet alleen de Amerikaanse, maar ook de Europese burgers beetje bij beetje gemuilkorfd, om toch maar de multiculturele droom – die in wezen een afschuwelijke nachtmerrie is – in stand te kunnen houden.

Hoe onwaarschijnlijk ver dit gaat, ondervinden we dagelijks. Iedereen die ook maar de minste kritiek op, bijvoorbeeld, de islam durft te uiten, wordt voor racist uitgemaakt, ja, dreigt zelfs voor het gerecht te worden gesleept. Zwarte Piet is definitief uit Nederland verbannen, ook al vindt tachtig procent van de Nederlanders dat niet kunnen. Woorden als ‘allochtoon’ en ‘autochtoon’ mogen niet meer worden gebruikt, en minderheden slagen er almaar vaker in om hun – soms ronduit barbaarse (ik denk bijvoorbeeld aan onverdoofde slachtingen) – gewoonten en wetten aan de meerderheid van de (eigen!) bevolking op te dringen. Zware misdrijven blijven ongestraft, de bijzonder angstwekkende toename van criminaliteit en bruut geweld, gepleegd door migranten en dan vooral moslims, wordt stelselmatig onder de mat geveegd, en op alle vlakken van de samenleving is er sprake van een sluipende islamisering, die door veel mensen als een ernstige bedreiging wordt gezien. Het verdedigen van de eigen cultuur en waarden is tegenwoordig al genoeg om als racist door het leven te moeten gaan. Mensen beginnen zich hoe langer hoe meer als vreemden in hun eigen land te voelen. Maar daar hebben onze politici en onze media geen boodschap aan. Integendeel, ze werken die vervreemding zelfs actief in de hand.

In plaats van de terechte bekommernis en angst van de bevolking ernstig te nemen, kiezen de politieke en gerechtelijke elites, samen met de officiële media de kant van de ‘bezetter’, van de mislukte multicultuur en van een religieuze minderheid die onverdraagzaamheid, gewelddadige overheersing en een terugkeer naar de middeleeuwen predikt. Ook Amerika heeft daarmee af te rekenen en ziehier het resultaat: islam-verdedigers zoals Obama en Clinton hebben het moeten ontgelden. Dat zal binnen afzienbare tijd ook in Europa gebeuren. De eerste, hoopvolle tekenen zijn er al, want overal winnen (rechtse) protestpartijen aan belang. Dat ze daarbij consequent als ‘populistisch’ en ‘demagogisch’ worden afgeschilderd, toont nog maar eens aan hoe blind en eigenzinnig de heersende elite en de media wel zijn.

Zal Trump een goed president worden? Dat weet ik niet. Hij heeft in ieder geval de steun van veel Amerikanen die erop rekenen dat hij zijn beloften zal waarmaken. Indien hij dat niet doet, dan rest alleen nog – vrees ik – de weg van het geweld en van (burger)oorlogen. En die wil toch niemand? Wat ik wél weet, is dat met Hillary Clinton aan de macht er niets zou veranderen, en dat de elite gewoon haar gang had kunnen blijven gaan. Amerika is echter een andere weg ingeslagen, die inderdaad nu al historisch mag worden genoemd.

We kunnen alleen maar hopen dat Europa zal volgen.