De maakbare samenleving

coolsaet

Hoogleraar en politicoloog Rik Coolsaet, die de voorbije jaren door de VRT telkens weer als dé specialist in terreurzaken werd opgevoerd, gaat met pensioen. Dat is geen moment te vroeg. Helaas heeft hij te kennen gegeven dat hij wil blijven meewerken aan radio- en televisieprogramma’s. Onlangs hoorde ik op Radio 1 een kort interview met hem. Coolsaet gelooft nog altijd rotsvast in een ‘maakbare samenleving’, en dus ook in een ‘maakbare mens’. Alleen is daar, volgens hem, vandaag weinig van te merken, maar lang kan het niet meer duren vóór er een nieuwe generatie zal opstaan die de samenleving zal proberen te ‘kneden’ en te modelleren.

Die generatie, mijnheer Coolsaet, is er al: het zijn allemaal jonge, extremistische moslims die onze westerse maatschappij naar het beeld en de gelijkenis van hun onverdraagzame en totalitaire ideologie die islam heet willen omvormen. Coolsaet is een overtuigd socialist en was als kabinetsmedewerker in dienst van heel wat linkse excellenties. De maakbaarheid van de samenleving, waar Coolsaet zo de mond van vol heeft, is dan ook een typisch marxistische idee, die Marx wilde verwezenlijken door een betere en eerlijkere verdeling van de arbeid. Het geloof aan een construeerbare samenleving staat lijnrecht tegenover het determinisme, dat weinig ruimte laat voor menselijke ingrepen. Volgens het determinisme is de maatschappij immers het causale gevolg van gebeurtenissen uit het verleden, waarop men – per definitie – geen greep meer heeft, juist omdat ze zich al hebben voorgedaan.

Ook in de literatuur vond de idee van een maakbare wereld ingang, bijvoorbeeld bij schrijvers als Louis-Paul Boon en Gerard Walschap die met boeken als Vergeten straat of Houtekiet een utopisch-idealistische maatschappij toonden waarin de mens als individu opgaat in een collectief geheel waar in principe iedereen beter van zou moeten worden.

De maakbaarheidsidee lijkt op het eerste gezicht een hoopvol en positief wereldbeeld uit te stralen, maar dat is slechts schijn. Want al vlug gingen politieke leiders haar gebruiken om hun eigen macht en ideologie aan de hele samenleving op te dringen, eerst met wetten en verboden, daarna met geweld. Het kan dan ook geen toeval zijn dat de maakbare maatschappij vooral werd nagestreefd door figuren als Hitler, Stalin, Mao en andere niets of niemand ontziende dictators. Maakbaarheid wordt dan synoniem van terreur, waarbij alles en iedereen die niet in het vooropgestelde plaatje past eruit moet worden verwijderd.

Hetzelfde gebeurt vandaag de dag in Turkije waar Erdogan een ideale islamitische staat nastreeft door het uitvoeren van massale ‘zuiveringen’. Leiders die in de maakbaarheid geloven, beschikken doorgaans niet over veel geduld en dus proberen ze het ideaalbeeld dat ze voor ogen hebben met politieke macht, wapens en geweld door te drukken. Uiteraard gaat dat ten koste van het kritische individu, van de persoonlijke vrijheid en van democratische principes. De maakbaarheid van de samenleving en van de mens, waar Rik Coolsaet zo hoog mee oploopt, eindigt vroeg of laat altijd in een ‘dwangbuismaatschappij’, een totalitair systeem ontworpen door – in het beste geval – verlichte despoten, maar meestal door tirannen.

Het ‘Wir Schaffen Das’ van Merkel is een typisch voorbeeld van een ontspoorde politica die te allen prijze háár visie en háár gelijk wil doordrukken. Merkel heeft meermaals hardop gezegd dat ze Duitsland en bij uitbreiding heel Europa wil veranderen. Ze wil dat doen door op termijn een mengras te creëren waarin culturen, gewoonten en religies niet meer naast elkaar bestaan, maar met elkaar versmelten om zo een nieuw soort mens te scheppen, één die geen nationalistische gevoelens of raseigen emoties of opvattingen meer heeft.

Ze vergeet echter dat ieder volk ook over een collectief onderbewustzijn beschikt, dat als het ware met de genen wordt doorgegeven. Dit onderbewustzijn laat zich niet zomaar opzij zetten, juist omdat het iets is dat tot het diepste wezen van een bepaalde bevolking behoort. Het is de lijm die cultuur en wereldbeeld samenhoudt. Wie daarmee knoeit, zoals de hele West-Europese top nu probeert te doen, is als iemand die aan het DNA van een volk begint te prutsen zonder te weten wat voor gevolgen dit op termijn zal hebben. Maakbaarheid is het tegenovergestelde van vrije, persoonlijke ontwikkeling, juist omdat het een systeem als blauwdruk vooropstelt.

Wie óók sterk in ‘maakbaarheid’ gelooft, zijn de donkergroene fundamentalisten van organisaties als Natuurpunt. Onlangs was ik in het gezelschap van zo iemand, die een vurig pleidooi hield voor de vernietiging van alle uitheemse bomen en gewassen, ‘omdat ze hier niet thuis horen’. Dit is de tirannieke vorm van de ‘maakbare natuur’. Sinds de opwarming van de aarde, komen er in Noord-Europese landen almaar meer planten, dieren en insecten voor die normaal alleen in het Zuiden overleven.

Bestaat er iets natuurlijkers dan de natuur? Dat is een vraag die groene fundamentalisten zich niet stellen. ‘Het verschil tussen een dierenliefhebber en iemand die écht met de natuur is begaan’, oreerde mijn gesprekspartner, ‘is dat wanneer de eerste een gewonde uitheemse vogel in onze streken vindt, hij er meteen mee naar de dierenarts loopt, terwijl iemand die echt om “het milieu” geeft zo’n dier ter plaatse de nek omwringt.’ Gelovers in de maakbaarheid van de wereld geloven enkel en alleen in rassen, onveranderlijke natuurwetten en in universaliteit. Het individu op zich kan hen geen barst schelen. Zij verkeren in de waan dat zij de natuur kunnen ‘sturen’ en ‘manipuleren’, net zoals iemand als Erdogan gelooft dat hij het recht en de plicht heeft om van Turkije een ‘maakbare islamitische staat’ te maken waar iedere ‘afwijking’ moet worden geëlimineerd.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat Merkel, die zich de absolute heerser over Europa waant, het zo goed kan vinden met een tiran als Erdogan. Merkel is daarmee goed op weg om – voor de derde keer in de recente geschiedenis – Europa in chaos en oorlog te storten. De ‘maakbare’ samenleving die zij de hele EU wil opdringen, wijkt in weinig of niets af van de plannen van eerdere dictators, zoals Stalin en Hitler, om een ‘nieuwe mens’ en een ‘duizendjarig rijk’ te creëren. Hoe zoiets afloopt, zouden vooral de Duitsers zelf moeten weten.

Professor Rik Coolsaet betreurt het dat er op dit ogenblik weinig of geen ruimte is voor een ‘maakbare maatschappij’. Coolsaet is ziende blind. Onze hele Europese samenleving wordt immers in sneltempo geïslamiseerd en ‘onderworpen’, zoals Michel Houellebecq het schrijft, aan de tirannieke wetten van de koran. Het grote verschil met vroegere pogingen om de samenleving te kneden en te vormen naar een ‘universele ideologie’ is dat het ditmaal in samenwerking met de bestaande politieke en journalistieke elite gebeurt. Nooit eerder in de geschiedenis van de mensheid was een samenleving zó behulpzaam en meegaand in het organiseren van haar eigen ondergang. We beleven het ene na het andere failliet van kostbare verworvenheden, zoals democratische principes, de rechtsstaat en culturele identiteit. Het wordt ons allemaal afgenomen in naam van de ‘maakbaarheid’ van de ‘nieuwe orde’, die er een van islamitische terreur, van onverdraagzaamheid, gewelddadigheid en (zelf)censuur zal zijn.

Ik hoop dat Coolsaet van zijn pensioen zal genieten, maar vooral dat hij zal kunnen weerstaan aan de valse lokroep van radio en tv, om zijn domme en kortzichtige boodschap te blijven verkondigen. Collaborateurs zoals Coolsaet lopen er al meer dan genoeg rond. Waar we dringend nood aan hebben, is aan mensen met gezond verstand, met kritisch inzicht en met de durf om tegen de ‘maakbaarheid van de islamitische tirannie’ in te gaan. Figuren zoals Merkel, Juncker of Erdogan die hun eigen ideale utopie willen realiseren ten koste van alles en iedereen, zijn geen leiders met een visionaire politieke wereldbeschouwing, zoals idioten als Wouter Beke (CD&V) menen. Zij zijn tirannen die met alle mogelijke middelen zo vlug mogelijk moeten worden gestopt, in naam van de vrede en van de menselijkheid.

Een ‘maakbare samenleving’, zo leert ons de geschiedenis, eindigt vroeg of laat immers altijd in een totalitair regime.

Advertenties

5 gedachtes over “De maakbare samenleving

    1. Excuses, ik maak van de gelegenheid gebruik om te vermelden dat het artikel van mijnheer Pennings over het gebrek aan rede van de moslims de nagel op de kop slaat. Ik mocht het ook ondervinden. Ik raakte in gesprek met een jonge Vlaming van Egyptische afkomst die vierkant tegen de Moslimbroederschap was en die een voorstander was van generaal Sisi -een witte raaf dus. Helaas geraakten we van het een en ander op Israël, waarop hij begon te schuimbekken en me min of meer begon te bedreigen toen ik ontkende dat Israël Palestijnse kindjes vermoordt….

      Liked by 2 people

  1. Interessant artikel. Heeft u al gedacht op te publiceren op “Doorbraak” -dat wordt door meer en meer mensen gelezen.
    Dat Coolsaet met spek schiet: indertijd was hij lyrisch over de Arabische Lente en de moderne internet-generatie die ze stimuleerde, volgens hem was Al Quaida (van IS was toen nog geen sprake) en geheel het salafisme ten dode opgeschreven… Van een misser gesproken -dat belet niet dat de media hem nog steeds als specialist laten opdraven en dat hij nooit aan enige retrospectie doet… Dat de maakbaarheids-fanaten inderdaad niets geven om het individu zelf is een feit -ik heb het mogen meemaken gedurende mijn twintig jaren in de uiterst-linkse beweging.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s