De tijd van bloemetjes en kaarsjes is voorbij

munich-memorial

Nog niet zo lang geleden stonden media, politici en politie na iedere moordpartij door moslims klaar om te verkondigen dat dit niets, maar dan ook niets met de échte islam te maken had. Die reactie is ondertussen enigszins bijgesteld. Tegenwoordig roepen ze, nog vóór de slachtoffers goed en wel geteld zijn, dat het ‘waarschijnlijk niets met terreur te maken heeft’. Alsof dat de bevolking gerust moet stellen. Een moslim schiet tientallen mensen neer in München, maar terreur? Nee, dat was het gelukkig niet. Het was maar een ‘gewone wraakactie’ door een man met psychische problemen.

In de buurt van Würzburg gaat een zogezegd minderjarige asielzoeker uit Afghanistan (achteraf zal geen van die ‘feiten’ blijken te kloppen) reizigers met messen en bijlen te lijf. Hij had een onderkomen gevonden bij Duitse gutmenschen die oogluikend toelieten dat hij een zelf geschilderde IS-vlag op zijn kamer had en dat hij via internet contacten onderhield met jihadisten. Blijkbaar vonden die Duitsers het niet nodig om dat ook aan de overheid te melden, wat hen op zijn minst medeplichtig maakt aan deze terreurdaad. Bij mijn weten heeft tot hiertoe nog niemand een klacht tegen die mensen ingediend of een onderzoek geëist. Nee, men gaat liever bloemetjes leggen en kaarsjes branden.

‘Der Islam gehört zu Deutschland’, zei Merkel begin 2015 dictatoriaal. De Duitsers weten ondertussen wat dat betekent.

Toen de dader in Nice met zijn moordende vrachtwagen zoveel mogelijk mensen van de weg maaide, werd hij in de media en door politici meteen een ‘lone wolf’ genoemd. Iets tussen een terrorist en ‘toch geen échte terrorist’ in. De moslim was eerder al opgepakt voor gewelddaden, maar dat belette hem niet om vrij rond te lopen en een jaar lang zijn slachtpartij voor te bereiden, mét de hulp van jihadisten.

De islamitische moordenaar in Reutlingen die een vrouw met een machete afslachtte en twee andere voorbijgangers ernstig verwondde, was een Syrische asielzoeker. Maar gelukkig was het ook deze keer géén terreurdaad. Volgens de politie zou het wel eens om een ‘passionele moord’ kunnen gaan. Een passionele moord! Het klinkt bijna romantisch. De Syriër was nochtans al meermaals opgepakt voor bruut geweld. Waarom liep die kerel dan nog altijd vrij rond, en nog wel met een hakmes van tachtig centimeter lang dat je moeilijk in je broekzak kan verbergen? De enige die hier bloemen verdient, is de chauffeur van de BMW die die smerige islamitische klootzak omver reed, en daarmee nog veel erger voorkwam.

De meest recente gruweldaad, in Ansbach, is het gevolg van een zelfde laksheid bij politie, gerecht en politici. Een Syrische ‘vluchteling’ wiens asielaanvraag was afgewezen, werd nochtans niet teruggestuurd naar zijn land van herkomst, omdat het daar voor hem niet veilig zou zijn. Of die beslissing veilig voor ons was, is niet aan de orde. Integendeel, hij kreeg zelfs de beschikking over een hotelkamer, alhoewel hij inmiddels enkele keren was opgepakt wegens drugsfeiten en psychisch erg labiel was (hij ondernam twee mislukte zelfmoordpogingen).

De rode draden die doorheen al deze bijzonder wrede bloedbaden lopen, zijn duidelijk: het waren telkens moslims die ze pleegden én ze konden dat doen door de laksheid en de onverschilligheid van naïeve Duitsers, van het gerecht en van politici die de grondwet schenden. In die grondwet staat namelijk dat het de eerste taak van de overheid is om haar bevolking te beschermen. Door al die potentiële massamoordenaars vrij rond te laten lopen, heeft de overheid dus een van de belangrijkste wetten in een democratie overtreden.

Is er dan niemand die vindt dat deze overheden moeten worden aangeklaagd, niet alleen omdat ze hun plicht niet hebben gedaan, maar vooral omdat ze de eigen burgerbevolking bewust in gevaar hebben gebracht? Hoe kan het dat ze er telkens weer vanaf komen door te zeggen hoe ‘geschokt’ ze zich wel voelen? Ook nabestaanden en bekenden van de slachtoffers lijken er niet over na te denken om hun falende overheden aan te klagen wegens schuldig verzuim. Iedere keer weer heb ik de indruk dat al die bloemetjesleggers en kaarsjesbranders reageren alsof er een soort natuurramp of een vreselijk ongeval is gebeurd, in ieder geval iets waar ze machteloos tegenover staan. Een noodlot dat ze gelaten, waardig en sereen moeten ondergaan.

Het kan hard klinken, maar dit soort fatalisme – dat overal in Europa is te zien – maakt de weg vrij voor nog méér en gruwelijker terreur. Onlangs was er op televisie een heruitzending van de indrukwekkende documentaire Shoah, gemaakt door Claude Lanzmann. Wat me daarin opviel was de getuigenis van veel van de joden die de concentratiekampen hadden overleefd: dat ze zich niet konden, maar ook niet wilden verzetten tegen de Duitse massamoorden, omdat ze het gevoel hadden dat dit het lot van hun volk was en dat ze inderdaad op een of andere manier ‘schuldig’ waren. Het soort metafysisch schuldgevoel dat Kafka zo prachtig heeft opgeroepen in Het Proces.

Het spijt me dat ik het zo direct en schijnbaar emotieloos moet schrijven: maar als de bloemetjes- en kaarsjesmensen de boventoon blijven voeren bij wat Europa momenteel overkomt, dan zijn we inderdaad ten dode opgeschreven, als maatschappij en als individu. Ons lot ligt niet alleen in de handen van islamitische terroristen die toeslaan waar en wanneer ze kunnen, maar vooral in de bereidheid om ons niet laf te laten afslachten en om niet machteloos toe te kijken hoe we worden bedrogen en in gevaar gebracht door onze overheden, onze media, ons gerecht en al te vaak ook door politiemensen die de ernst van de feiten onder de mat proberen te vegen.

Tot slot een citaat over godsdienst, van Jean-Jacques Rousseau uit zijn verhandeling ‘Het maatschappelijk verdrag’:

Godsdienst is (…) ‘slecht wanneer zij eenzelvig en tiranniek wordt en daardoor een volk bloeddorstig en onverdraagzaam maakt, zodat het nog slechts moord en doodslag ademt en een heilige daad meent te verrichten wanneer het al wie zijn goden niet erkent ter dood brengt. Zo’n volk geraakt dan in een natuurlijke toestand van oorlog met alle andere, hetgeen zeer schadelijk is voor de eigen veiligheid.’ (p.180)

Rousseau had het op het ogenblik dat hij dat schreef met name over het christendom. Vandaag echter zijn bovenstaande zinnen een perfecte omschrijving van de islam die ons allemaal (individueel) bedreigt.

De tijd om kaarsjes te branden en bloemetjes neer te leggen, is voorbij!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s