Vaarwel, vriend

Filjo

Al heel mijn leven voel ik me meer op m’n gemak in het gezelschap van dieren, vooral dan honden, dan bij mensen. Hoe dat komt? Ik zou het niet weten. Misschien omdat dieren altijd eerlijk zijn? Of omdat ze niks van je eisen, en tevreden zijn met zo weinig?

Mijn vrouw en ik delen ons huis al jaren met honden. Dat begon – bijna tien jaar geleden – met een prachtige driekleurige Border Collie, die we Filjo noemden. Twee jaar later kwam er nog een bij, en vervolgens nog twee schattige mini-Aussies. Speciaal voor hen hebben we een mobilhome gekocht, zodat ze overal met ons mee kunnen.

In interviews naar aanleiding van een nieuw boek van mij vroegen ze soms wat me gelukkig maakte. Als ik dan antwoordde: ‘mijn honden’, dan volgde er gewoonlijk een wat ongelovige, of zelfs meewarige blik. Toch is het de waarheid.

Ik heb altijd een onderscheid gemaakt tussen mensen die van dieren houden en zij die dat niet doen. Niet politiek correct, ik weet het, maar daar veeg ik mijn vuile voeten aan. De categorie die niks van dieren moet hebben, heeft altijd wel een verklaring voor hun afkeer: dieren zijn dom, je kunt er niet mee communiceren, ze zijn onzindelijk, ze hebben geen emoties, enz. Als er één filosoof is die ik hartsgrondig haat, dan is het wel Descartes, die dieren als een soort gevoelloze machines beschouwde. Tolstoj, daarentegen, was veel wijzer toen hij schreef dat de mens niet hoger staat dan de dieren omdat hij hen kan kwellen, ‘maar omdat hij in staat is medelijden met hen te hebben’. Ik heb het als citaat gebruikt in mijn roman ‘Deadline’ (2013).

Mensen die dieren opzettelijk pijn doen – of het nu ordinaire dierenbeulen zijn of geleerde universiteitsprofessoren in labo’s – wens ik zonder enige gewetenswroeging een even erbarmelijk einde toe. Wat er dagelijks aan wreedheid in onze slachthuizen gebeurt – vooral onder druk van de islamitische en joodse barbarij van het onverdoofd slachten – is met geen pen te beschrijven. Alle vleeseters zouden een gedwongen bezoek aan die gruwelkampen moeten brengen. Maar misschien bestaat er toch gerechtigheid, want enkele dagen geleden hoorde ik op het journaal dat (rood) vlees kankerverwekkend zou zijn.

Dieren worden voor van alles en nog wat gebruikt, gewoon omdat de mens zich moreel en – jawel – juridisch boven hen verheven voelt. De opsomming van georganiseerde dierenmishandeling is eindeloos. Ik juich van blijdschap wanneer ik lees dat een stierenvechter werd doorboord of dat idioten in de straten van Pamplona onder de hoeven van opgejaagde stieren werden vertrappeld. Ik spuw op het bloeddorstige machogedrag van iemand als Hemingway, die zich veel eerder van kant had moeten maken. En ik krijg tranen in mijn ogen wanneer ik verneem dat Michel Houellebecq een belangrijk buitenlands televisie-interview afzegt omdat zijn hondje daags voordien is overleden.

Religies, zoals die vervloekte islam, die nog altijd dieren offeren om hun wrede god te behagen, rangschik ik bij de grootste collectieve domheid en barbaarsheid die het mensdom heeft voortgebracht. Alweer niet politiek correct, natuurlijk. So what?

Eergisteren hebben we onze eerste Border, onze Filjo, moeten laten inslapen omdat er bij hem een bijzonder agressieve hersentumor werd vastgesteld. Opereren was niet mogelijk en chemo zou slechts enkele (pijnlijke) weken uitstel hebben geboden. Die aftakeling hebben mijn vrouw en ik hem willen besparen. We hebben hem vastgehouden en gestreeld tot zijn allerlaatste ademtocht, en nog minuten daarna. Sinds vandaag staat de urne met zijn asse bij ons in huis. Een huis dat leeg en kil aanvoelt, ook al lopen er nog drie andere hondjes in rond die duidelijk voelen dat er iets niet klopt.

En dat allemaal voor een hond?! Ja. Voor een hond die mijn beste vriend was, die me overal vergezelde, die me gelukkig heeft gemaakt en me meer waard was dan veel mensen.

Dagelijks zien we hoe de media ons tegenwoordig bestoken met sentimentele beelden van levende of dode kinderen, hoe machtsgeile politici als Merkel en Juncker ons een soort collectief medelijden en schuldgevoel willen opdringen in verband met de eindeloze stroom asielzoekers. De foto van Aylan, het aangespoelde dode kindje, moést en zou de hele westerse wereld een geweten schoppen. Natuurlijk is het verschrikkelijk dat zo’n onschuldig kind het slachtoffer wordt van de stommiteit van zijn vader. Maar ik heb er geen traan om gelaten, terwijl mijn ogen nog altijd vol schieten wanneer ik aan Filjo denk, van wie we pas afscheid hebben moeten nemen.

Niet politiek correct, ik weet het. Maar wel de waarheid, en niets dan de waarheid.

Advertenties

2 gedachtes over “Vaarwel, vriend

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s